Op 25 juli 2009 zaten we met rode, betraande ogen in het vliegtuig naar Australie. Weg uit Nieuw Zeeland, terug naar Nederland. Ik weet nog heel goed hoe ik de dikke brokken uit mijn keel aan het wegslikken was en de stewardes ons meewarrig aankeek. Twee jaar later zitten we weer op 25 juli in een vliegtuig. Dit keer naar Griekenland. En naast mij zit een jongedame uit Nieuw Zeeland die honderuit praat over haar land. Na twee weken zon en zee staan we bij de incheckbalie in Heraklion en begint er een jongeman tegen mij te praten…drie keer raden waar die vandaan komt. Toeval bestaat, ik weet het zeker.

Dit is Nic Brockelbank uit Cambridge, New Zealand. Hij heeft een prachtig initiatief opgezet om geld in te zamelen voor de slachtoffers van de aardbeving in Christchurch vorige week. Nic heeft een kookboek geschreven en verkoopt dit nu via zijn eigen website www.nicocool.com.

Nic is zeer betrokken bij het leed van anderen en heeft een hart van goud. En dat terwijl zijn eigen leven ook niet altijd makkelijk verloopt door zijn progressieve spierziekte. Wij hebben uiteraard een kookboek besteld en hopen binnenkort een lekker maaltje te kunnen bereiden.

 Zondagmiddag was het weer zover, F-proeven rijden op de manege. Een activiteit waar Lara altijd erg veel plezier in heeft. Iedere proef wordt  moeilijker dus er moet voor geoefend worden. De jury wordt kritischer en je kan zelfs zakken voor deze proef. Gehuld in wedstrijdtenue en met haar supporters om haar heen (opa en oma kwamen kijken) was ze niet gestresst te krijgen. Wat een heerlijke eigenschap is dat toch. Zelfs geen spoortje onzekerheid toen bleek dat haar pony kreupel was en ze op een andere pony moest rijden. Ze koos voor Chicca…nog nooit eerder op gereden maar dat deerde niet. In uiterste concentratie reed ze de verplichte onderdelen door de bak in stap, draf en galop en jawel: GESLAAGD.

Aan de studie vandaag

 07.00 uur..de wekker gaat en we luisteren met ingehouden adem naar het vreselijke nieuws uit Nieuw Zeeland over de aardbeving van 22 februari. Oh no not again is mijn eerste gedachte. Sinds september vorig jaar rolt de aarde daar al regelmatig heen en weer en dan ineens deze grote beving er bovenop. Direct de pc aangezet en gezocht naar informatie over vrienden, collega's en bekenden. Van een aantal weten we inmiddels dat ze veilig thuis zijn gekomen, van anderen hebben we nog niets vernomen. Via www.stuff.co.nz en www.facebook.com checken we ieder uur het laatste nieuws. Ziet er niet goed uit. Wat een puinhoop en ellende. De wanhoop lees je tussen de regels door. Our thoughts are with the poor people in Christchurch.

Our thoughts are with the poor people in Christchurch, New Zealand

Nieuw design aanmaken valt nog niet mee, maar de aanhouder wint!

De afgelopen week heb ik heel wat uurtjes achter de pc of aan de telefoon doorgebracht in verband met het boeken van tickets bij Singapore Airlines naar Nieuw Zeeland. Het avontuur begon heel simpel met het intypen van onze frequent flyernummers en de gewenste data. Niets moeilijks aan, die truc hebben we immers al heel wat keren uitgevoerd met goed resultaat. Maar dan begint de zoektocht naar de juiste manier om onze door de jaren heen verzamelde vliegpunten om te gaan zetten in award flights. Oftewel: wij hollanders willen gratis vliegen. Het puntenaantal liet een dergelijke actie bijna toe, we kwamen helaas nog wat punten tekort. Dus maar eens gaan bellen met de vriendelijke servicedesk van Singapore Airlines om uit te gaan zoeken wat wel/niet mogelijk was. Aan vriendelijkheid en behulpzaamheid geen enkel gebrek. En door aandachtig te luisteren en de volumeknop op 10 te zetten kon ik het Aziatisch-Engels accent ook nog wel volgen toen de dame mij heel rustig uit ging leggen wat er moest gebeuren. Not easy question..solly I have to put you on hold. Solly, I"ll be with you in short time. Solly for keeping you waiting.  En of ze me heeft laten wachten. Wel 45 minuten heb ik pling-plong-pling muziek moeten aanhoren, werd er gestoord van. Ondertussen wel de kasten afgestoft, de vaatwasser uitgeruimd en wat administratie weg kunnen werken. Dit uiteraard met de oren gespitst wanneer de muziek was afgelopen en de vriendelijke dame mij weer te woord ging staan. Je wilt er tenslotte geen woord van missen.

Na ruim 45 minuten pling-plongen stortte ze een waterval van vliegkreten over mij uit. Instructies over welk kantoor ergens ter wereld ik nu moest gaan bellen, codes en nummers vlogen mij in gebroken engels om de oren. Solly, can you please repeat this for me? En hup daar kwam de pling-plong muziek weer. Ik geloof dat het boekingssysteem overuren heeft gemaakt, er zijn 10x nieuwe codes ingetypt op magische computers die stoelnummers en tickets uitspugen maar het is gelukt.  Alles is geregeld en geboekt. Nu nog even wachten op een bevestigings e-mail en dan contact opnemen met de servicedesk om de boeking definitief af te handelen. Hoop dat ze een nieuwe CD met pling plong muziek hebben opgezet..de nummers van vorige week kan ik niet meer horen.

Welkom op onze weblog Our Kiwi-Challenge. Met heel veel plezier hebben wij de afgelopen jaren geblogd over het mooie leven wat we leefden in Nieuw Zeeland en onze terugkeer naar Nederland.  Het was een challenge om Down Under te wonen maar het is ook zeker een challenge om weer hier te wonen. Uitdagingen gaan wij niet uit de weg…al is het soms even zoeken geweest naar de juiste afslag. Het blijft leuk om te schrijven over dagelijkse belevenissen en zaken die ons bezig houden. Dus zetten we deze weblog nog maar een tijdje voort.

Veel leesplezier!

Het is de hoogste tijd voor een nieuwe lay-out voor onze weblog. Heb lang getwijfeld of ik wel of niet moest doorgaan met schrijven. Na wikken en wegen besloten om door te gaan. Het is toch wel een leuk naslagwerk voor later.

Dus schrik niet als de komende tijd de kleuren veranderen en de lay-out anders op je beeldscherm verschijnt. Het kost best veel tijd om alles naar wens aan te passen en als je dan tussendoor ook nog eens je internetverbinding eruit knalt dan heb je er na 3 uur wel tabak van. Morgen weer een dag.